PROCES PROGRAMOWANIA

Problem, który mamy oprogramo­wać (odpowiednik spektaklu), dzielimy na mniejsze zada­nia – podproblemy, te z kolei na mniejsze lub większe ins­trukcje (odpowiedniki fraz). Instrukcje składają się z przemyślanego ciągu rozkazów (odpowiednik nuty). Tak więc rozkazy są najmniejszymi jednostkami, za pomocą których można tworzyć lub rozwiązywać zadania na kom­puterach. Tak jak w wypadku nut, również i w języku komputerowym nie wszystkie rozkazy są jednakowe. Ist­niejące różnice tworzą zbiór rozkazów, który jest skatalo­gowany w postaci listy rozkazów. Każdy program można więc zbudować w ciągu rozkazów elementarnych. Tak więc przez pojęcie „programowanie można rozumieć ustalanie kolejności działania rozkazów zmierzających do realizacji postawionego zadania. Jak wiadomo, na rozwią­zanie zadania składają się dwa elementy: komputer oraz ciąg rozkazów, czyli program. Na rozwiązanie zadania pozwala tylko istnienie obu elementów. Zastanówmy się obecnie, jakie czynności należy wykonać, aby uzyskać program. Przede wszystkim należy zastanowić się nad tym, czy wiemy, co chcemy uzyskać, jaki problem mamy do rozwiązania. Dlaczego o tym mówimy? Określając prob­lem często, nie mamy go przemyślanego do końca, nie rozważamy wszystkich za i przeciw, nie analizujemy jego uniwersalności i wielu innych zagadnień. I co otrzymu­jemy w efekcie? Najczęściej produkt, którego wręcz nie możemy opanować lub który nie wiadomo w jaki sposób rozwiązać.