JĘZYKI WEWNĘTRZNE

Języki wewnętrzne są to języki najniższego stopnia, których jedynymi dopuszczalnymi wyrażeniami są rozkazy kodu wewnętrznego danego komputera. Języki symboli­czne są to języki, w których zamiast kodu cyfrowego można stosować oznaczenia symboliczne. Języki zew­nętrzne to języki, które są uniezależnione od komputera, o postaci zbliżonej do notacji matematycznej lub nieco sformalizowanej notacji języka naturalnego.Częstokroć języki symboliczne są określane mianem maszynowo zorientowanych, natomiast języki zewnętrz­ne są też zwane językami wyższego rzędu, języki wewnętrzne zaś – językami niższego rzędu.Podczas produkcji oprogramowania niektóre języki opracowywano z myślą o konkretnych zastosowaniach, innym starano się nadać cechy uniwersalności, stąd też w klasyfikacji istnieje podział na dwie grupy języków. Spoś­ród języków specjalnych można wyróżnić klasę języków służących do opracowywania programów użytkowych. Można tu wyodrębnić języki przeznaczone do programo­wania zagadnień: ekonomicznych (COBOL), naukowo- -technicznych (FORTRAN), symulacyjnych (SIMULA). Wśród języków programowania o przeznaczeniu uniwer­salnym wyodrębnia się klasy języków proceduralnych i konwersacyjnych. Do najbardziej znanych języków uni­wersalnych należy zaliczyć: PL/1, ALGOL-68, PASCAL, z kolei do najbardziej znanych języków konwersacyjnych należą języki APL, BASIC, LOGO, JEAN.